Damloop

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik in mijn jeugd mensen langs de weg zag strompelen, in een poging gezond bezig te zijn. Destijds werd die bezigheid “joggen” genoemd, en er hoorde een geheel aparte kledingstijl bij. Men liep in joggingbroeken en had op zoveel mogelijk plaatsen badstof zweetbandjes om. De conditie van de meeste joggers paste niet bij de inspanning die ze leverden waardoor we ze al gauw “sjokkers” noemden.
Ik zei altijd dat ik NOOIT zou gaan hardlopen, wat dat vond ik zo nutteloos…..

Toen werd het 2011… Ik had inmiddels meer dan 30 kilo extra lichaamsgewicht verzameld en mijn conditie liet behoorlijk te wensen over. Bij de laatste medische keuringen voor mijn vliegbrevet had de keuringsarts gedreigd mij af te keuren als ik niet ging afvallen. Ik merkte ook dat ik best buiten adem was als ik de trap naar de tweede verdieping had genomen. Ik moest dus eigenlijk wel eens iets gaan doen als ik straks het tempo van mijn peuterdochter nog wilde kunnen bijhouden.

Een collega van mij was begonnen met hardlopen en had met ijzeren discipline zichzelf naar haar eerste 5 km wedstrijd gewerkt. Als zij dat kon, dan moest ik dat toch zeker ook voor elkaar kunnen krijgen ?

Het was rond November en in ons dorp werd de Zilveren Turfloop georganiseerd. Ik had me zelf dus als doel gesteld om volgend jaar de 5 km te rennen in die loop. Volgens mij collega moest dat allemaal geen enkel probleem zijn want zij had een appje dat alle couchpotatoes in 8 weken naar 5km kon krijgen. Het appje heette (heel toepasselijk) C25K.

Dus daar gingen we: iPhone geladen met C25K app, Runkeeper en een berg muziekjes en dan gewoon doen wat de meneer zei, de ene voet voor de andere zetten.  Dat viel nog best tegen. De eerste keer moest ik zes keer 1 minuut rennen met tussenpozen. De eerste 2 minuten gingen prima, maar bij de derde was ik al bekaf. Ook liep ik op een paar oude tennisschoenen en dat leverde mij ook steeds blessures op. Het ging dus allemaal niet zo voorspoedig als gedacht.

Mijn collega’s gingen zich inmiddels als team inschrijven voor de Dam tot Dam loop en ze probeerden mij steeds over te halen om ook mee te doen. Met mijn conditie en looptechniek zag ik mijzelf echt geen 16 km rennen.

Een aantal weken geleden las ik op facebook dat onze lokale hardloopvereniging (die van de Turfloop) een clinic organiseerde waarme ze je in 8 weken klaarstoomden voor de 5 km op de Zilveren Turfloop. Daar heb ik me toen maar voor ingeschreven

In de tussentijd bleken allerlei collega’s die zich hadden ingeschreven voor de Dam tot Dam loop af te zeggen. Het “motiverende praatje” begon dus weer van voor af aan. “Natuurlijk kun je het, doe nou gewoon mee!”. Ik zei dat ik dood zou zijn na 16 km en hun antwoord was: “er is ook een 4 mijls loop!!” Ik kon dus niet meer terug, en hoewel ik nog in training was voor de 5km, mocht ik me 23 september melden voor de 6,4km.

Ik ging met de trein naar Zaandam, want met zoveel deelnemers en toeschouwers zou het vast lastig worden om een parkeerplaatsje te vinden. Het was nog een dikke 2 kilometer lopen van de trein naar de start.

Ik kwam wel alvast langs de finish. Daar moest ik dus zien te komen !

Ik had mij voorgenomen om gewoon te zorgen dat ik binnen het uur binnen zou zijn. Dat zou geen wereldtijd zijn, maar zo kon ik mezelf behoeden voor kapot lopen in de eerste kilometers. Ik had mijn Runkeeper geprogrammeerd zodat ie mij steeds 3 minuten liet rennen en dan 2 minuten wandelen. Toen we in het startvak stonden probeerde ik hem te starten vlak voordat we vertrokken. Er ging iets niet goed want ik kreeg wel muziek, maar de coach zei mooi niks. Ik bleef dus maar meerennen in de groep. Ik passeerde het 1 km bord en voelde me prima, dus ik ging nog maar even door. Bij het 2 km bord beloofde ik mijzelf even rust. Dat kwam goed uit want we moesten een brug over. De rest van de rit heb ik me steeds van km bord naar km bord gesleept met elke km ongeveer 150 meter wandelen.
Op het laatste stuk was ik eigenlijk nog aan een stukje wandelen toe, maar ik zag “die ene bocht met de TV camera’s” die ik op de heenweg ook al gezien had. Ik ging natuurlijk niet wandelend op TV komen. In mijn herinnering zat meteen om de bocht de finish al.
Verkeerd….. om de bocht was eerst een brug en TOEN de finish. Ik sleepte mij er dus doorheen en ik mocht uiteindelijk 50:18 noteren. Geen wereldtijd, maar wel gefinisht!!  En ze maakten nog films en foto’s ook!!!

Nu maar weer gauw verder met de training voor de Zilveren Turfloop, en die wil ik helemaal rennend doen.

Is het jullie trouwens opgevallen dat hardlopen nu ineens geen “joggen” meer heet maar “running”?

 

Comments

  1. Francine

    Wereld tijd of niet, je DEED het. Je rende langer en verder dan waar je voor getraind was, omdat je meer kon dan je dacht, en omdat je de wilskracht vond die je nodig had. HELD! 🙂

Leave a Reply