Het einde van de wereld

Voordat ik mijn vrouw leerde kennen, zo’n 20 jaar geleden, was ze een echt paardenmeisje. Hele dagen bracht ze door bij de plaatselijke manege met poetsen, knuffelen en zelfs soms rijden van paarden. Ze wilde ook zo graag een eigen paard en ze had al bedacht dat hij best in de fietsenbox van de flat zou kunnen. Helaas kwam dat paard er niet.

Een aantal jaar later woonden we samen en kwam ze bij toeval in contact met een manege bij ons in de buurt. Ze ging daar op een manegepaard rijden. Ik zei haar steeds: “ga lekker op zoek naar een eigen paard, we kunnen het ons veroorloven en het is altijd je droom geweest”. Ze vond echter elke keer wel een reden waarom dat niet zo’n goed idee was.

In 2001 ging ik een keer mee met een vriend naar een vliegschool voor een proefles. Na de eerste les was ik meteen verkocht en schreef me in voor de opleiding. Dat was natuurlijk best kostbaar. Toen ik thuis vertelde wat ik gedaan had ze mijn vrouw: “dan mag ik een paard!”.

Het rondkijken begon en we zijn op wat verschillende plaatsen geweest, maar steeds was er niet “de klik”, tot die ene keer. We kwamen bij een stal in Austerlitz en daar stond ze dan… in een donker stalletje. Toen mijn vrouw daar naar binnen ging en ze keek Iljam in de mooie bruine ogen dacht ze meteen: “jij bent het paard voor mij”.
Iljam bleek heerlijk te rijden en ze had Z gelopen in de dressuur. Mijn vrouw dacht af en toe: “een echt dressuurpaard, kan ik dat wel ?”, maar het ging en al snel gingen ze samen op wedstrijd.

Van alles hebben ze samen meegemaakt: bosritten, wedstrijden, ruiterkampen. Lief en leed hebben ze met elkaar gedeeld.

Mijn vrouw maakte ruzie met stalhouders als ze vond dat dat in het belang was van Iljam, liet de veearts komen als anderen zeiden dat je “het ook gewoon nog even aan kan kijken”, en zocht net zo lang naar een juist voer- en bewegingsschema tot ze eindelijk de koliekgevoeligheid van Iljam onder controle leek te hebben.

Mijn vrouw werd lid van een rijvereniging, en later werd ik voorzitter van die vereniging. Ik ging zelfs leren mennen en zo werden we een “paadengezinnetje”. Natuurlijk was de taakverdeling altijd duidelijk: Mijn vrouw reed Iljam en ik mocht de auto met de trailer besturen, alle spullen aangeven en het sjouwwerk doen 🙂

Gisterenmiddag kreeg Iljam in de wei een acute koliekaanval. Gelukkig werd het snel opgemerkt en waren de veearts en mijn vrouw er snel bij. Een rit naar de kliniek volgde, waar de diagnose gesteld werd. Iljam zou geopereerd moeten worden en in het positiefste geval zou ze 8 weken in de box moeten rusten. Het werd echter ook duidelijk dat niet te voorspellen was hoe ze uit de operatie zou komen en wat haar kwaliteit van (paarden)leven dan zou zijn. We hebben moeten besluiten dat je dat een paard van bijna 23 jaar niet meer aan moet doen.

Iljam is in bijzijn van ons allebei rustig ingeslapen.

Mijn vrouw zei vanochtend vroeg tegen mij: “Ik HIELD ECHT van dat paard”, waarmee volgens mij alles gezegd is.
Natuurlijk is alles relatief en zei een wijs man eens: “this too will pass”, maar voor nu voelt dit voor ons echt even als het einde van de wereld.

Comments

Leave a Reply