Rondje Kattegat

Als je je vliegbrevet hebt gehaald kun je twee dingen doen:

1) elke week hetzelfde “rondje om de kerk” vliegen

of

2) zo veel mogelijk verschillende velden proberen te bezoeken.

Ikzelf heb een voorkeur voor het laatste en hoewel ik ook nog regelmatig een lokaal rondje vlieg heb ik inmiddels bijna alle vliegvelden in Nederland in mijn logboek staan. Dan lokt het buitenland natuurlijk en sinds mijn brevet een jaar geleden is omgezet naar een Europees brevet mag ik dat ook volledig legaal doen.
Het makkelijkste is dan om naar Duitsland te vliegen want dat grenst zo lekker overal aan Nederland. Ik heb dan ook al een aantal Duitse velden in mijn logboek staan, vooral velden die niet zo ver weg liggen.

Het leukste is wel om met meerdere vliegers in 1 vliegtuig een aantal dagen op pad te gaan. Dan zijn de wat verdere bestemmingen ook goed (en betaalbaar) bereikbaar. Zo zijn we vorig jaar met een groep van 4 vliegtuigen naar Zwitserland geweest. Dat was een hele mooie trip en dat smaakt natuurlijk naar meer.

Een tijd geleden opperde Marcel dat hij het wel eens leuk zou vinden om met Barry en mij samen een tripje te maken. Aangezien we allemaal een brevet hebben maar wel allemaal bij andere vliegclubs / verhuurders vliegen zou het nogal lastig worden om samen in 1 vliegtuig te komen waar we allemaal ook in zouden mogen vliegen zonder dat we allemaal lid moesten worden bij elkaars vereniging.

De oplossing bleek niet eens zo heel ingewikkeld. We kunnen alle drie Piper vliegen en ik huur altijd Pipers bij Singles and Twins op Lelystad. Daar is geen lidmaatschap maar je moet wel even laten zien dat je het echt kunt (door middel van een checkout).

Een tijd geleden keek ik op Netflix de Deens/Zweedse televisieserie The Bridge waarin een vrij prominente rol is weggelegd voor de Øresundbrug die Zweden en Denemarken verbindt.  Het leek mij wel eens leuk om daar langs te vliegen. Barry had ook Denemarken op zijn to-do list staan en dus werd er al gauw gekozen dat we die kant op wilden.

Na flink wat heen en weer mailen / chatten en een etentje hadden we de route bepaald en de legs verdeeld. We hadden een ook een datum en een back-up datum bepaald. Wij noemden het “rondje Kattegat” en kwamen er pas na terugkomst achter dat dat Kattegat eigenlijk ergens anders ligt.

Het werd uiteindelijk 16 april 2015. Het weer voor de komende dagen zag er prima uit dus het was een GO!

 

Dag 1:

We wilden op de eerste dag zo vroeg mogelijk vertrekken. We hadden gezien dat er eerst nog een zwak frontje over Nederland zou trekken, maar daarna wilden we zo snel mogelijk op pad zodat we onderweg niet hoefden te haasten.

De route voor de dag zou gaan van Lelystad via Wangerooge en Lolland naar Roskilde.

We stonden lekker vroeg bij Singles and Twins voor de deur. Een GESLOTEN deur, dat dan weer wel. (NOTE TO SELF: volgende keer afspreken hoe laat je kunt / wilt vertrekken).

Net toen we wilden wegrijden om ergens anders een bakkie te doen, kwamen de mannen van S&T aanrijden met de sleutel.

Ons vervoermiddel
Veel bagage ook

Toen de SET buiten gezet was en volledig gecheckt, de bagage erin, het weer nog eens gecheckt en het flightplan gefiled, gingen we op weg. We moesten nog wel even tanken bij de nieuwe UL91 pomp die op Lelystad gebouwd is. Tijdens het taxiën vroegen we ons af waar die UL91 pomp eigenlijk stond en we gokten erop dat hij bij de andere pompen zou staan. Dat bleek dus niet zo te zijn. We moesten dus weer allemaal instappen en maar liefst 150 meter verder taxiën om bij UL91 pomp te komen die strategisch verstopt is naast de brandweer. Na het tanken konden we dan toch eindelijk de lucht in.

De geplande route voor dag 1 was als volgt:

 

Lelystad (EHLE) – Wangerooge (EDWG)

De Drie Musketiers aan het begin van de trip

De eerste leg zou ons naar het Duitse Waddeneiland Wangerooge brengen. Barry had dat veld nog op zijn wensenlijst staan en daarom mocht hij ook deze trip vliegen. Marcel nam plaats op de copilootstoel en ik mocht achterin van het uitzicht genieten. Het weer was achter de front aan lekker opgeklaard en het uitzicht was dan ook prachtig.

 

 

 

 

De verplichte na-de-landing-foto

Na de landing op Wangerooge gingen we naar de toren om de landing af te rekenen. De havenmeester vroeg ons of we nu tot na 15:00 uur gingen blijven want ze ouden tussen 12:00 en 15:00 dicht zijn ivm geluidsoverlast voor de omwonenden. Daar hadden we geen rekening mee gehouden. Gelukkig zag de havenmeester dat hij ons hele plan in duigen dreigde te laten vallen en hij gaf aan dat ie ons maximaal tot 12:30 de tijd kon geven om op te stijgen. Dat werd dus even snel doorwerken!

De havenmeester op Wangerooge

Wangerooge (EDWG) – Lolland (EKMB)

Vanaf Wangerooge mocht ik vliegen naar Lolland. Ik had bij de voorbereiding gevraagd om dit leg omdat ik de naam van het veld zo (ahum) lollig vond. Na de start op baan 10 ging het al snel linksom richting Denemarken.

Het plan was om op 4500 ft naar Lolland te vliegen en zo net onder de bewolking te kunnen blijven. Een stukje verderop bleek dat een deel van de wolken precies op onze hoogte zat, maar er waren ruim voldoende gaten in de bewolking om erboven te kunnen kruipen. WAT EEN MOOI GEZICHT WAS DAT!

Wolkjes…….

 

Nog meer wolkjes….

 

Overal wolkjes!

Boven de wolken stuurde ik van gat naar gat om steeds zicht op de grond te houden. In de buurt van Lolland werd het tijd om te dalen. Het plannen van die daling vanaf 6500 ft was nog lastig waardoor ik nog veel te hoog zat om een “direct base” te vliegen. Dat was prima op te lossen met een extra bochtje draaien. Toen we bijna bij de baan waren kregen we te horen dat er een motorzwever voor ons zat die touch-and-go’s aan het oefenen was. Ik haalde dus zoveel mogelijk snelheid eruit om vooral afstand te houden. Hoewel ik op Hilversum zeer regelmatig tussen de motorzwevers vlieg was ik even vergeten hoe enorm langzaam die dingen vliegen. De afstand tussen de motorzwever en ons werd me toch wat te klein voor mijn gemoedsrust. Ook dat heb ik weer opgelost met een orbit en daarna konden we landen. Er stond een straffe wind die een beetje fladderde, dus dat was nog even opletten bij de landing.

We kregen toestemming om bij de pomp te parkeren maar het bleek nog even lastig om de voorzijde van de pomp te identificeren. Toen we uiteindelijk stonden werden we vrolijk begroet door de havenmeester en zijn hond(je)

 

 

 

Aircraft-pulling:  I’M A VIKING!!!!!

 

De apparatuur in het havengebouw leek afkomstig uit een oude onderzeeër

Wij hadden gehoopt dat we op dit veld ook iets konden eten, maar helaas.. Gelukkig hadden Marcel en Barry gedacht aan koeken, Snickers en Evergreens dus dat werd de lunch voor de dag.

Toen we bij vertrek wilden instappen stond er nog steeds een behoorlijke wind. Dat bleek te komen door het vliegtuig voor ons dat stond te proefdraaien. Toen dan vliegtuig weg was ging het niet eens zoveel minder waaien, dat was dan wel weer opvallend.

 

Lolland (EKMB) – Roskilde (EKRK)

De vlucht van Lolland naar Roskilde werd gevlogen door Marcel. Barry nam plaats naast hem voor de radio en ik ging weer achterin. Deze vlucht verliep prima en er was eigenlijk niet veel anders te doen dan genieten. Na de landing met (alweer) een stevige wind ging het nog even mis met de taxi-instructies. De dame in de Toren stuurde ons naar een exit (dachten wij) die we nog lang niet in beeld hadden. Het bleek dat ze de taxiway bedoelde die achter de exit lag die we net voorbij gereden waren. Dan maar een rondje om via het platform 🙂

Let op dat handje op het dashboard….

 

 

Zal ik nu het dashboard even vasthouden ?

 

 

Ruimte zat op het platform

 

Hello, Roskilde Tower!

Roskilde is bij de meeste mensen in het buitenland bekend vanwege het Roskilde festival. Na een korte ronde door het stadje bleek er veel meer te beleven:

Een paar vazen !

 

YO!

Een Berry winkel !

Room with a view….

 

En gebouwen !!!

Tijd voor het diner dan maar………

 

Dag 2:

Op dag 2 zouden we van Roskilde via Eslöv (Zweden), Kalundborg en Odense naar Aero vliegen. Het weer zag er wederom prima uit, maar ook vandaag tochtte het weer behoorlijk!

 

Roskilde (EKRK) – Eslöv (ESME)

Dit was dus de vlucht waar het mij allemaal om begonnen was. Vanaf Roskilde, over Kopenhagen en dan langs de brug!!

‘s Ochtends op Roskilde was het NOG rustiger dan de middag ervoor. Even de landing en de stalling afrekenen en ook een beetje nerveus worden van de steeds toenemende windwaarden op de weermonitor van de luchthaven.

 

Een soort papa en zoontje vliegtuig
Nadat we alles ingeladen hadden en even rustig warm gedraaid waren, gingen we op pad. Na de start werden we al gauw overgezet naar Kopenhagen Tower. We kregen zonder problemen een klaring om over het vliegveld van Kopenhagen te vliegen.

 

Kopenhagen airport

Toen we boven Kopenhagen Airport vlogen kregen we de opdracht om te dalen naar 1000 voet om op die hoogte langs de brug te vliegen. Die lui hadden vast in de gaten dat het die Hollanders daar om te doen was!

De brug lag er prachtig bij in de ochtendzon……..

Daar is ie !

 

De brug !

 

DE BRUG !!!!

 

DE BRUUUHUUUUUG!!!!

Na het passeren van de brug volgden we kustlijn aan de Zweedse zijde. Hier kwamen we een bijzonder gebouw tegen dat wij maar de naam “De Malmo Tower” hebben gegeven. Achteraf bleek het te gaan om de Turning Torso Tower van achitect Santiago Calatrava

Een mooi gebouw dat we voor het gemak maar de Malmo Tower hebben gedoopt

 

De Drie Blije Musketiers
In de buurt van Eslöv probeerden we contact te krijgen met de havenmeester maar er kwam geen antwoord. Na de tweede poging kwam er wel reactie. Dat bleek niet de havenmeester maar een andere kist die op de baan stond en zei dat hij de baan zou vrijmaken.
Na de landing bleek dat het veld helemaal verlaten was, op die ene kist na die we gehoord hadden.
Het havenkantoor waar nooit iemand komt
Die ene kist bleek een prachtige T6 Texan warbird. De piloot verteld ons dat hij de eigenaar was en alleen even kwam tanken. Hij heeft de Texan thuis gestald staan want: “als je de ruimte hebt mag ge in Zweden gewoon je eigen landingsstrip aanleggen…”

 

T6 Texan

 

Eslöv (ESME) – Kalundborg

Nadat we genoten hebben van de takeoff van de Texan en ons ervan overtuigd hadden dat we echt nergens konden betalen voor de landing gingen we ons opmaken voor vertrek. Marcel wilde zo snel mogelijk een vliegplan indienen omdat we weer de grens over zouden vliegen.
Nou DACHT ik ergens in de officiële documenten gelezen te hebben dat je binnen Scandinavië geen flightplan meer hoeft te filen en Barry had ook van de Texas piloot gehoord dat het niet nodig was. Marcel sputterde nog wat tegen maar liet zich toch overtuigen door ons.
Zodra we in de lucht waren namen we contact op met Sweden Control:
< WIJ > “…… PH-SET is a Piper Warrior VFR from Eslöv to Kalundborg in Denmark…….”
< ATC > ” PH-SET are you on a flightplan ? “
< WIJ > “Negative sir”
< ATC > “Are you then staying in Swedish airspace ? “
< WIJ > “Negative sir”
< ATC > “But you need a flightplan to cross the border!”
< WIJ > “Ehhhh….. we will get back to you sir….”
Even leek het erop dat we weer moesten landen, en vliegplan indienen en dan een uur wachten voordat we weer op pad konden maar Barry zei van de achterbank: “ik heb gewoon 4G verbinding hier, blijf eens in deze buurt vliegen dan probeer ik even wat!”
Na een paar minuten zei Barry: “zo, vliegplan is verstuurd !”
< WIJ > “Sweden control, PH-SET, have you received our flightplan ?”
< ATC > “PH-SET, no nothing yet, but we will check in a few minutes”
 
< piloot vliegt een beetje heen en weer >
 

 

< piloot vliegt nog een beetje heen >
 
< ATC > “PH-SET, Sweden control”
< WIJ > “PH-SET, go ahead”
< ATC > “PH-SET we have received your flightplan, you are good to go!”
En daar gingen we dan, enigszins vertraag, maar op een vliegend vliegplan naar Denemarken

 

Ook hier weer mooie beelden maar het begon ons wel op te vallen dat de Denemerken eigenlijk één groot Zeeland is.In de buurt van Kalundborg kregen we via de radio te horen wat de wind was en dat was best even schrikken.

De wind bleek volledig dwars op de baan te staan en ook nog eens heel stevig te zijn. Voor de verandering kwam er weer eens geen antwoord van een havenmeester toen we Kalundborg opriepen, dus dan maar weer zelf kiezen in welke richting we wilden landen. Aangezien de wind dwars op de baan stond maakte het geen enkel verschil welke baan we zouden nemen.

Ik zou het van een landing met zoveel crosswind behoorlijk warm gekregen hebben, maar Marcel landde de Piper als een baas!

Hoevéél crosswind stond er ??

 

En HOE deed je dat dan Marcel ?

Op dit veld konden we tanken en daarvoor hadden ze een leuk antiek benzinepompje.

Na het tanken moest er in een kantoortje uitgerekend worden wat dat allemaal moest gaan kosten. Naast de prijs voor de benzine moeten daar nog allerlei losse milieutoeslagen berekend worden, en dan natuurlijk nog van Deense Kronen naar Euro’s

Na een kwartiertje was dat afgehandeld en omdat ook op dit veld weer geen restaurant was zijn we maar weer ingestapt voor het volgende deel van de reis.

Kalundborg (EKRK) – Odense (ESME)

De volgende trip ging naar Odense. Dit veld heeft de sprookjesachtige naam : Hans Christian Andersen Airport. Vanaf Kalundborg zou dat maar een klein hopje zijn, maar we wilden natuurlijk even controleren of heel Denemarken eruit zag als Zeeland

En ja hoor: net Zeeland !

Ok, Zeeland heeft niet zo’n groot vliegveld (Billund) en ook geen Legoland. Op de radio hoorde we nog een KLM cityhopper die graag visual wilde landen. Het was er mooi weer voor en de mannen hadden ook weer eens zin in echt vliegen 🙂

 

Odense is best een groot veld, het doet een beetje aan als Maastricht-Aachen Airport (beter bekend als Vliegveld Beek). Ook voor wat betreft drukte wat het net Beek: uitgestorven.

 

 

Na het afrekenen van de landing vroegen we aan de luchthavenmedewerker of er ook een restaurant was op het vliegveld. Dat was er maar het was gesloten. Er werd even snel gebeld en het bleek dat de uitbaatster er nog wel was dus zij zou wel voor ons zorgen.
Toen we binnenkwamen in het restaurant werden we begroet door Bettina die nog het meeste weg had van de grote zus van Wickie de Viking. Ze zei ons dat we zelf wat te drinken moesten pakken en gaan zitten want dan zou zij wat te eten gaan maken voor ons.
Niks menukaart, we kregen wat de pot schaft. Het resultaat was een maaltijd waar een Viking de zeven wereldzeeën mee kan overvaren zonder tussenstop. Het was maar goed dat we het alle drie niet helemaal opgegeten hebben anders hadden we moeten loten wie er moest achterblijven op het vliegveld.
Lekker druk in het restaurant

Na de maaltijd wilden we weer vertrekken naar onze laatste bestemming voor die dag. Toen we aan kwamen lopen bij de deur naar airside zagen we de luchthaven medewerker met de telefoon aan zijn oor wegrennen, in zijn auto springen en met hoge snelheid wegscheuren. Dat was dus de meneer die de deur naar airside kon open maken. Hoe komen we dan bij ons vliegtuig ???

Na een aantal keer roepen kwam er een meneer van het toilet die de deur kon openen. Gauw naar het vliegtuig voordat er weer ergens iets op slot ging!!

Odense (EKRK) – Aero (EKAE)

Het laatste veld voor de dag was Aero. Dat is een bestemming die je vooral vanwege zijn naam een keer moet hebben aangedaan. Aero is een pittoresk eilandje en het schijnt veel gebruikt te worden voor allerlei bruiloften. Het vliegveld is klein en heeft 1 grasbaan. Toen we geland waren bleken we de derde klant voor die dag te zijn. Er stond alleen nog een hele dure helicopter die een behoorlijk vermogend Russisch bruidspaar gebracht had.
Zet dat vliegtuig maar ergens neer hoor ……

Zoals gezegd: Aero is een pittoresk eilandje.
De taxichauffeur vertelde dat het eiland ongeveer 6000 bewoners heeft en dat dat aantal tijdens het hoogseizoen verdubbelt. We zaten duidelijk niet in het hoogseizoen want het stadje was uitgestorven.

Overigens moesten we de uitspraken van de taxichauffeur wel met een korreltje zout nemen. Toen we hem vroegen hoeveel taxi’s er waren op Aero zei hij: “you are looking at it!”. Later vertelde hij dat zijn baas nog een auto had en dat er ook een concurrent was met 2 auto’s.
We vroegen hem ook wat hem het meeste beviel aan Aero. Hij antwoordde dat het er op Aero allemaal zo lekker rustig aan toe ging terwijl hij met een snelheid van 120 km/u over de landweggetjes scheurde.

sprookjesstraatje

 

sprookjeshuisje

 

nog een sprookjeshuisje

 

stoelen van Hans en Grietje

 

Waar kennen we die naam van ?

Natuurlijk liepen we een leuk rondje over het eiland en we vonden de lokale bezienswaardigheden. Ze hadden een echte Gangsta Haven waar we ook Lange Marz en Baas B. tegenkwamen.

Lange Marz en Baas B.

 

 

Te koop: opknappertje

 

 

 

Zoals je ziet een erg leuk en romantisch eilandje om met 3 kerels naartoe te vliegen!!

 

Dag 3:

Aero (AKAE) – Itzehoe Hungriger Wolf (EDHF)

Op de ochtend van dag 3 werden we door de taxichauffeur weer naar het vliegveld gebracht. Deze keer was het de baas van het taxibedrijf die onderweg nog probeerde zijn Mercedes aan ons te verkopen. Op het vliegveld was nog niemand. Dat was ook niet echt nodig want we hadden gisteren alles al betaald.
Na het inpakken en alle checks zijn we vertrokken van een “gesloten” veld. Kom daar in Nederland maar eens mee aan!
Overigens was de baan op Aero 800 meter nat (en hobbelig) gras. Een goed moment om mijn schriftelijke cursus “short field take-off” in praktijk te brengen. Het bleek alles mee te vallen want die 800 meter was lang zat, maar het was wel nuttig om eens te doen. Eenmaal in de lucht draaide ik een mooie ruime bocht om het eiland om de mannen de kans te geven nog wat plaatjes te schieten. Daarna ging de reis over water. Onderweg realiseerden wij ons dat dit misschien het moment was waarop we die meegebrachte reddingsvesten eigenlijk aan hadden moeten hebben. Voor de zekerheid zijn we nog maar wat hoger geklommen zodat we in ieder geval wat meer glij-afstand zouden hebben in geval van een motorstoring.

 

 

 

Itzehoe / Hungriger Wolf is een voormalig militair vliegveld waar oorspronkelijk een asfaltbaan van 500 meter lag. Voor gebruik door burgers en hobbyvliegers is de baan uitgebreid met nog eens 500 meter gras. Voor de landing was het dus mikken op het begin van het gras. Dat ging prima, maar het ziet er wel vreemd uit. Bij het uitrollen kwamen we nog met een redelijke snelheid op het stuk verharde baan af en ik had verwacht dat we daar met een bonk op zouden rijden. Het bleek dat ze dat wel erg mooi gevlakt hadden! (dat zou je ook wel hopen….)
We mochten parkeren bij het “Pilots Cafe” dat niet meer is dan een halve zeecontainer met een koffie apparaat.

Itzehoe Hungriger Wolf (EDHF) – Borkum (EDWR)

In het oorspronkelijke plan stond dat we van Itzehoe naar Emden zouden vliegen. Het gebied rondom Emden zag er op de kaart uit als een weinig aanlokkelijk industrieel gebied. Toen we de havenmeester op Itzehoe vroegen om zijn mening over Emden zei hij: “waarom gaan jullie niet naar 1 van de eilanden?” Omdat we Wangerooge al gehad hadden besloten we om dan maar naar Borkum te gaan. Even snel de routeplanning aanpassen en we konden weer op pad. Op Itzehoe was het nog even zoeken naar de juiste taxibaan. Barry startte van het begin van de grasbaan en wilde graag proberen los te zijn voordat het asfalt begon. Dat ging prima, zo zie je maar wat zo’n Piper allemaal nog kan, zeker met een beetje tegenwind.
Boven de Waddenzee (of heet het daar WattenSee ?)  vlogen we lekker hoog en het werd een sport om op alle eilanden de vliegveldjes te ontdekken. Het bleek ook nog wel even opletten dat we wel de juiste eilanden voor ons hadden, je bent toch gauw de tel kwijt.

Ehhhh… was dit nou Langeoog ?

 

Of was het die daar ???

 

Onee, we zijn er net voorbij!

Na de landing moesten we even tanken om weer op Lelystad aan te komen. Dat tanken mag op Borkum bij een mooi roze hutje.

Tanken bij het Barbie tankstation

Na het tanken moest de SET netjes in het gras geparkeerd worden, dus Barry ging erin zitten en Marcel en ik zouden hem wel even naar de parkeerplaats trekken (zuinige jongens die Hollanders). Dat ging nog wel zolang we over de stenen reden, maar zodra het neuswiel in het gras kwam was er geen trekken meer aan. Dus toch maar even starten…..

Toen dachten ze nog dat ze dat wel even deden…..

Op Borkum hebben we even lekker in het zonnetje geluncht. Dat was helemaal geen straf.

When in Germany, act like the Germans!

 

Borkum (EDWR) – Lelystad (EHLE)

Marcel had de eer om ons weer veilig thuis te brengen naar Lelystad. Het is voor Barry en mij het “thuisveld” dus wij vliegen daar met de ogen dicht naar toe. Marcel vliegt vanaf Rotterdam en om te voorkomen dat we “ineens” op Rotterdam zouden staan hielden we een beetje in de gaten of Marcel wel de goede kant op ging 🙂  Eerst bij Borkum lekker hoog met mooi uitzicht en lekker stabiele lucht maar helaas moesten we ter hoogte van Opperdoes weer naar beneden om onder de Schiphol TMA te blijven.
In de buurt van Lelystad was het duidelijk dat meer piloten het mooi vliegweer vonden. Het was behoorlijk druk rond het vliegveld. Marcel landde de SET weer netjes en na een paar minuten stonden we weer bij Singles and Twins voor de deur.
Na het uitladen van de bagage nog even alle administratie in orde maken en toen kon het grote nagenieten beginnen.

Natuurlijk heeft Marcel weer een mooi filmpje in elkaar geknutseld:

Wil je het verslag van Marcel lezen dan kun je op zijn blog terecht.

Comments

Leave a Reply