Turf lopen

Ergens in oktober vorig jaar heb ik gezegd: “volgend jaar ren ik de 5 km op de Zilveren Turfloop in Mijdrecht”. Ik had nog een jaar om te trainen, dus dat moest wel gaan lukken. Ik had een appje op mijn iPhone dat beloofde dat het mij als “couch-potatoe” in 8 weken tot 5 km renner kon promoveren, dus hoe moeilijk kon dat nou zijn. Gewoon de ene voet voor de andere en dan kwam het wel goed.

Dat bleek toch iets ingewikkelder. In het begin had ik gewoon geen conditie om 6 keer een minuut te rennen. Toen ik mijn resultaten liet zien aan mijn meer ervaren ren-collega, zei ze…. “JOH, je moet eens wat rustiger rennen!” Ik bleek dus gewoon onwijs snel te rennen en zo mijn energie wel heel snel op te gebruiken. Later kreeg ik steeds last van zere schenen. Daardoor kon ik gewoon na een oefening een aantal dagen niet meer rennen. Ik was namelijk begonnen met hardlopen op een paar schoenen dat ik nog dat staan. Kennelijk zijn squashschoenen geen goede loopschoenen.

Toen ik goede schoenen had ontbrak het nog aan één belangrijk element: DISCIPLINE.
Er is altijd wel een goede reden om niet te hoeven rennen, en zo gebeurde het dat ik, 10 weken voor de Zilveren Turfloop, nog maar halverwege het trainingsprogramma was.

Gelukkig kreeg ik via Facebook een berichtje van De Veenlopers (de atletiekvereniging die de Zilveren Turfloop organiseert) dat zij een 8 weekse “start-to-run clinic” organiseerden. Ik heb me daar voor ingeschreven en zo gingen we 8 weken lang op zondagochtend aan de training. Daarnaast kregen we ook opdracht om twee keer per week zelf te rennen. In het begin ging dat makkelijk omdat we helemaal opnieuw begonnen en ik dat allemaal al geoefend had, maar toen we rond de 10 minuten rennen kwamen leek het even of ik het allemaal niet ging volhouden en zou moeten afhaken.

WAT er precies gebeurde weet ik niet, maar ineens kon ik gewoon 2 kilometer rennen en toen INEENS 4 km en de week daarna INEENS 5 km. Dat gaf natuurlijk moed voor de Zilveren Turfloop op 4 november. Met een gerust hart ging ik er naar toe en ik had me voorgenomen rustig aan te lopen en vooral te focussen op het uitlopen zonder te hoeven wandelen.

Eerst de sporthal in om het startnummer te halen en de anderen van mijn loopgroep te vinden. Toen dat allemaal geregeld was gingen we samen warmlopen.

Onderweg naar de start kwam ik vrouw en dochter tegen die mij kwamen aanmoedigen. Bij de start even rustig de RunKeeper gestart en daar gingen we dan. Ik “parkeerde” mezelf achter een loper die niet te snel ging, zodat ik mezelf niet stuk zou lopen op de eerste kilometers. Al gauw ging me dat toch te langzaam en ging ik op zoek naar een nieuwe haas. Dat ging zo een paar keer door en op de RunKeeper hoorde ik ook al dat ik onder mijn normale tijd liep. Ik gaf dus nog maar een beetje extra gas op de laatste kilometer…. Bij de laatste bocht stond onze trainer Dirk ons aan te moedigen en riep “Kom op, we zitten op de 32 minuten!” Ik zag de finish en het publiek en ik besloot alles te geven. Helaas liepen er wat mensen in de weg, en toen ik wilde inhalen liep ik weer een ander in de weg. Het werd dus een beetje een duw en trek finish maar ik finishte uiteindelijk in 32:39!! Geen Olympische tijd, maar voor mij de snelste ooit ennnnnnn..
IK LIEP TURF!!

Op de video hieronder zie je mij binnenkomen (vanaf 17:25 kom ik in beeld)

Inmiddels heb ik me laten overhalen om op 24 November mee te doen aan de Westrandwegrun in Amsterdam. Die is 10 km! Het gaat zeer zeker afzien worden, maar ik doe het om geld in te zamelen voor de stichting MS Research. Jullie kunnen me sponsoren via deze site!

Leave a Reply